افرا

افرا

هفته ی پیش که به همراه نمایش رادیویی مارال به کارگردانی امین رسولی جهت اجرا در بخش نمایشهای رادیویی و تلویزیونی جشنواره بین المللی تئاتر فجر به تهران رفته بودیم فرصتی دست داد تا به اتفاق دوستانم مجید واحدیزاده - امین رسولی - فرشید سلامت و حجت اله بابایی به  تماشای افرا اثر بهرام بیضایی برویم. این دومین نمایش پس از کارنامه بندار بیدخش از بیضایی بود که به شکل زنده به تماشایش می نشستم. باید اعتراف کنم که از این اتفاق فرخنده بسیار مشعوفم. چرا که به گواهی تاریخ ، شاید اجرای تئاتر توسط بیضایی تا سالها میسر نگردد ! و این هنرمند یگانه تئاتر ایران که شاید اکنون تنها بازمانده نسل طلایی و بنیانگذار تئاتر ایران باشد  چند سالی بیشتر ...! بگذریم . دنیاست و گذر عمر. چه می شود کرد؟ اکبر رادی نیز همین چند هفته پیش آرام و ناگهان و بی صدا از دنیا رفت. خدا رحمتش کناد و به بیضایی و دیگر بزرگان هنر این مرز و بوم و ایران اسلامی عمر دهاد.

افرا چیز دیگری بود. من مدتها بود ( بعد از دوران دانشجویی در تهران ) چنین  تئاتر فاخر و حرفه ای  به معنای کامل ندیده بودم. متن عالی - بازیهای پر قدرت و  گیرا   - طراحی صحنه کاربردی و اصولی - نورپردازی صحیح و همه و همه  افرا را ماندگار و موزه ای کرده است. بیضایی نیز جزو عتیقه های فرهنگی زنده این سرزمین است که فردا پس فردا که ناگهان چقدر زود دیر شد به موزه خواهیمش سپرد و برایش مویه های حسرت آمیز خواهیم کرد.  هنوز قدر بیضایی زنده  را ندانسته ایم!

در پایان از بازی روان و زیبای دوست و همکلاسی عزیزم هدایت هاشمی یاد می کنم و به حضور او در این اثر ارزشمند افتخار می کنم.